هنرمند پاکستانی: تصویر یک زن با آنچه می‌پوشد شکل می‌گیرد

مامیه شاه جعفر از جمله هنرمندان پاکستانی است که افزون بر کار هنری خود، به دلیل نوع پوشش و چهرهٔ عمومی‌اش نیز همواره در شبکه‌های اجتماعی مورد توجه قرار می‌گیرد.

به‌تازگی، در جریان مراسم «آیکون اواردز؛ ویژهٔ یکشنبه» که در شهر لاهور برگزار شد، پوشش مامیه شاه جعفر با واکنش‌های متفاوتی در شبکه‌های اجتماعی روبه‌رو شد.

او در این مراسم به عنوان گردانندهٔ برنامه حضور داشت. در حالی که بسیاری از کاربران از سبک پوشش و اعتماد به نفس او ستایش کردند، برخی منتقدان گفتند لباسش بازتاب‌دهندهٔ فرهنگ پاکستان نیست. شماری دیگر نیز از منظر مذهبی از او انتقاد کردند و دربارهٔ نقش او به عنوان یک شخصیت شناخته‌شدهٔ عمومی پرسش‌هایی مطرح کردند.

بحث‌ها دربارهٔ پوشش او بار دیگر این پرسش را مطرح کرده است که هنرمندان پاکستانی چگونه می‌توانند میان انتظارهای عمومی، ارزش‌های فرهنگی و آزادی‌های فردی توازن برقرار کنند.

مامیه می‌گوید برداشت‌ها از صنعت سرگرمی در جامعه پاکستان همیشه یکسان نبوده است.

«صنعت سینمای ما، به ویژه سینمای پشتو و پنجابی، دوره‌های مختلفی را به خود دیده است. مردم قبلاً این چیزها را دوست داشتند و برایشان دست می‌زدند.»

او می‌گوید هنرمندان پاکستانی اغلب با ستاره‌های بالیوود مقایسه می‌شوند، اما واکنش‌ها به این مقایسه برای هنرمندان داخلی و خارجی یکسان نیست.

اگر دیپیکا پادوکونه امروز به پاکستان می‌آمد، مردم مشتاق بودند که با او عکس بگیرند، اما اگر هنرمندی از کشور خودشان در چنین پلتفرمی ظاهر شود، واکنش‌ها متفاوت است.

در ماه فبروری، اولین فیلم مامیه با نام «لالی» برای اولین بار در جهان در جشنواره فیلم برلین به نمایش درآمد، جایی که او به همراه کارگردان فیلم، سرمد خوست، در آن حضور داشت.

آنها می‌گویند به جای بحث در مورد این دستاورد، بار دیگر تمرکز بر روی پوشش‌شان بود.

مامیه در مصاحبه‌ای اختصاصی با بی‌بی‌سی گفت که این نوع انتقاد فقط به لباس محدود نمی‌شود بلکه گاهی اوقات شکل حملات شخصی به خود می‌گیرد.

او می‌گوید:

«وقتی مجبور باشی در قبال لباسی که می‌پوشی پاسخگو باشی، و همه چیز بر اساس این تصمیم گرفته شود که آیا باید زنده بمانی، بمیری، مورد آزار و اذیت یا تجاوز قرار بگیری، خیلی چیزها در درونت تغییر می‌کند.»

مامیه شاه جعفر در سال ۲۰۲۳ با بازی در مجموعهٔ تلویزیونی «میسنی» وارد عرصهٔ بازیگری شد. او پس از آن در چندین مجموعهٔ تلویزیونی از جمله «کالج گیت»، «جھوک سرکار»، «جان سی پیارا جونی» و «فرار» نقش‌آفرینی کرده است.

مامیه گفت که در ابتدا نگران بود که صنعت نمایش پاکستان او را نپذیرد.

او می‌گوید: «وقتی سه‌ونیم سال پیش نخستین پیشنهاد بازی در یک مجموعهٔ تلویزیونی را دریافت کردم، بسیار شگفت‌زده شدم. با خود فکر می‌کردم که این مردم چگونه مرا خواهند پذیرفت.»

به گفتهٔ او، در جامعه دیدگاه مردم دربارهٔ زنان اغلب بر اساس نوع پوشش آنان شکل می‌گیرد.

«تصویری که از یک زن شکل می‌گیرد، تا حد زیادی به پوشش او بستگی دارد. برای بسیاری از مردم مهم نیست که او در زندگی شخصی‌اش چه می‌کند، با چه کسانی رفت‌وآمد دارد یا چه نوع کاری انجام می‌دهد. مردم بر اساس چیزی که می‌بینند، دربارهٔ او قضاوت می‌کنند.»

او می‌گوید: «به‌جای آن‌که به این موضوع افتخار شود یا از آن قدردانی صورت گیرد که به خاطر بازی‌ام در این فلم فرصت حضور در جایی را پیدا کردم که بسیاری از هنرمندان برجستهٔ جهان در آن حضور داشته‌اند، باز هم توجه مردم به لباس من معطوف شد.»

او می‌پرسد چه چیزی تغییر کرده که به‌جای تلاش‌ها و دستاوردهای هنرمندان، ظاهر و پوشش آنان بیش از هر چیز دیگری مورد بحث قرار می‌گیرد.

«در کجا این تغییر رخ داد که مردم دیگر از هنرمندان خود و زحماتی که می‌کشند، قدردانی نمی‌کنند؟»

به گفتهٔ مامیه، اگر می‌خواست می‌توانست برای خود چهره‌ای عمومی بسازد که از نگاه بسیاری از مردم پذیرفتنی‌تر باشد، اما در آن صورت از خود راضی و خشنود نمی‌بود.

او می‌گوید: «شاید در آن صورت کارهای بسیار بیشتری داشتم، به‌ویژه در بخش تبلیغات و همکاری با برندها. تصویر عمومی من می‌توانست کاملاً متفاوت باشد و حتی امروز هم این امکان وجود دارد.»

«اما اگر این کار را بکنم، برایم سخت خواهد بود که با خودم کنار بیایم، چون این من نیستم.»

او می‌گوید وقتی احساس گناه نکند، نیازی نمی‌بیند که دیگران را در مورد سبک زندگی‌اش متقاعد کند.

اخیراً، مامیه در رابطه با رفتار ادعایی یکی از بازیگران دیگر، اقدام قانونی انجام داد، با این حال، هر دو طرف بعداً اظهار داشتند که این موضوع به صورت دوستانه حل و فصل شده است.

مامیه می‌گوید که تصمیم گرفته است با در نظر گرفتن سلامتی و آرامش خاطرش، دیگر این موضوع را پیگیری نکند.

«اگر بهای سرکوب احساساتم نبرد مرگ و زندگی است، پس دیگر نیازی به انجام این کار در آینده ندارم.»